tag:blogger.com,1999:blog-330987082012-01-29T17:46:05.546+01:00Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.comBlogger8721100tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-5103912353677396742012-01-29T17:46:00.000+01:002012-01-29T17:46:05.554+01:00

Dat de winden helemaal uit Siberië komen naar hier. Dat hoor je. Ze hebben er zin in blijkbaar om rustig hun weg te zoeken en even het terrein te verkennen. De koude begint zich te nestelen in de stad, die nog een beetje verbaasd lijkt te reageren. Het licht is anders, het lijkt zelf kouder geworden te zijn. Misschien zijn het enkel je ogen, die anders kijken. Kijken om veel te zien. Soms zijn

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-2699546232385257242012-01-29T11:47:00.000+01:002012-01-29T11:47:13.515+01:00

In de krant een artikel over het nieuwe handboek voor mentale ziektes. Zoiets als de min of meer officiële lijst van stoornissen van het hoofd. Alle varianten van het toch niet helemaal normaal zijn, of zoiets. Of dat normaal wel in alle opzichten zo normaal is, is misschien wel een nuttige vraag. Het zal wel goed zijn dat men zoekt naar goede manieren om mensen goed te kunnen helpen. Het zal

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-20137546617632027992012-01-24T20:37:00.000+01:002012-01-24T20:37:19.331+01:00

‘Kijk eens naar me.’ ‘Zo?’ ‘Ja, zo. Zotte jongen.’ ‘Ik ben gewoon een beetje verlegen.’ ‘Liever verlegen dan niet.’ ‘Het is mooi hoe jouw ogen kunnen veranderen. Er zit een verhaal in, maar ik heb het nog niet helemaal ontsluierd.’ ‘Dat verhaal, bedoel je.’ ‘Uiteraard.’ ‘Uiteraard, dat is wel weer een mooi woord, echt iets voor jou. Klinkt een beetje fors, forser dan jij bent.’ ‘Ga je me weer

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-2283294349174793052012-01-22T21:42:00.000+01:002012-01-22T21:42:11.782+01:00

Misschien was de nacht te kort, misschien was er nog een wazig gevoel, misschien was het routine, maar ineens besef je dat je nog maar twintig minuten hebt om naar het station te gaan, een ticket te kopen en de trein te halen. Je holt bijna door de stad, het lukt nog net. Tussendoor twijfel je nog even: is alles goed afgesloten, is alles afgezet wat op stond, al die dingen waaraan je begint te

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-1971629465645034802012-01-20T18:09:00.000+01:002012-01-20T18:09:39.470+01:00

Je herinnert je het licht. En wat het doet. Zou het licht de dingen ook nog weten, zoals de herinnering van het landschap. Het herinnert zich wie er ooit was. En welke verhalen verteld werden. Een ochtend. Dat het licht begint te keren, je merkt het al enkele dagen. Vanuit de trein zie je het. Het licht, het rode licht. Aan de rand van de wereld, daar waar de einder is. En je zou het aan iemand

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-3343479102840600752012-01-15T17:02:00.000+01:002012-01-15T17:02:29.383+01:00

Tanat bleef komen. Hij bleef vertellen. Hannah liep niet meer weg en bleef naast hem zitten. Ze keek naar zijn ogen en naar de rimpels op zijn huid. Toen vroeg hij haar of hij haar handen mocht vasthouden. Ze waren koud. Toen vroeg hij haar of zij met hem mee wou gaan naar de andere kant van het bos. Dan zouden ze daar naar het landschap gaan kijken. Ze was bang, maar ze deed het toch. Het was

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-13601006463418544082012-01-14T15:23:00.000+01:002012-01-14T15:23:50.220+01:00

De discussies over de aanpak van de financiële en economische crisis zijn hevig, en terecht. Er staat veel op het spel. De vraag naar de meest rechtvaardige uitweg uit de huidige toestand is absoluut relevant. Zullen de voorgestelde oplossingen de onrechtvaardigheid versterken of verminderen? Rond die doelstellingen zijn er debatten tussen maatschappelijke groepen, die soms verlopen volgens

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-44881560949847996852012-01-12T21:34:00.000+01:002012-01-12T21:34:28.553+01:00

Het wordt al volop aangekondigd in de krant. Dat je een gratis boek kunt krijgen over het geluk. Het grote boek waar alles in staat over het geluk en hoe je het kunt vinden. De aankondigingen maken je al bijna ongelukkig. In het boek vertellen honderd geluksprofessoren wat hun geheim is voor het geluk. Het zullen allemaal wel ontroerende en inspirerende verhalen zijn. Het zal gaan over echte

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-56064837761596232492012-01-08T12:06:00.000+01:002012-01-08T12:06:44.609+01:00

Schokkende berichten in de kranten: “Hersenen beginnen al te verslijten vanaf 45 jaar.” De zenuwen gieren door het huis. Je kunt eerst nog proberen de zaak weg te lachen, met dingen als: goh, ik ken er wel een paar bij wie de hersenen al begonnen achteruit te gaan nog voor ze goed en wel 21 waren. Of je kunt de vanzelfsprekende grappen maken over de studie zelf. Men heeft het namelijk onderzocht

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-87846660213685499082012-01-07T20:35:00.000+01:002012-01-07T20:35:31.758+01:00

‘Ik ben er al, als dat niet erg is.’ ‘Nee, helemaal niet.’ ‘Ik wou gewoon graag bij je zijn. Wat ben je aan het doen?’ ‘Ik was een brief aan het schrijven.’ ‘Aan mij?’ ‘Nee, niet aan jou. Aan mijn dochter.’ ‘Is er iets dan?’ ‘Ik doe het wel meer. Het helpt me. De dingen die ik haar moeilijk kan zeggen, ze komen soms wel in een brief.’ ‘Wil je er iets over vertellen?’ ‘Ik dacht vanmiddag aan haar,

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-52150235319674470412012-01-03T21:12:00.000+01:002012-01-03T21:12:32.892+01:00

Wakker worden. Je hebt nog maar even geslapen, zo blijkt. Maar het lijkt anders. Je lijkt gekneld tussen twee tijdzones, twee plekken. Even is het alsof je niet weet waar je bent, waar je zou kunnen zijn. Alles is vreemd. Je lichaam is het jouwe niet. Iets als onrust in een kramp. Het is ooit eerder gebeurd. Even opstaan, even rondlopen, even iets eten. En wachten. Even bewegen, de trage beweging

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-88892051167758742562012-01-01T22:09:00.000+01:002012-01-01T22:09:34.371+01:00

Zoveel jaar heeft Ulysses rondgezworven over de zeeën vooraleer hij weer in Ithaca aankomt. Het verhaal van Ulysses, of Odysseus, stopt meestal daar. En dat lijkt min of meer een goede afloop te zijn, of minstens een eindpunt. In zijn roman Vrede op Ithaca gaat Sándor Márai verder vanaf dat punt. Wat gebeurde er na de thuiskomst? Hoe ziet de grote held Ulysses eruit als hij door andere ogen wordt

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-52374882771171244102012-01-01T12:03:00.000+01:002012-01-01T12:03:23.851+01:00

Je handen dragen de verhalen Misschien is er niet meer dan dat Het zou kunnen dat het tijd is Dat het genoeg is, om te blijven Iemand wilde weten waarom Je blijft teruggaan, naar de zee En alles wat je droomt, en meer Dat je alleen daar kunt zijn Wat je niet kunt zeggen, en de scheuren Waar de troost door kan komen Als je lang genoeg wacht Dat er altijd nog iets over is En ook iets over

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-90954001953296408232011-12-30T20:59:00.000+01:002011-12-30T20:59:32.939+01:00

Je had misschien stiekem gehoopt dat na de kerstkooporgie alle straten verlaten zouden zijn. Je zou kunnen ronddolen in de grote leegte. Het is niet zo. Er zijn nog steeds erg veel mensen onderweg. Snel wil je weer weg, naar waar het stil is. Op weg naar het station moet je nog drie dingen doen. Zoals steeds heb je veel te veel tijd gerekend, en sta je een half uur te vroeg op het perron. Dan

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-86650260460954130602011-12-26T10:51:00.000+01:002011-12-26T10:51:45.362+01:00

Een roman over kanker, wil ik dat wel lezen? Die vraag zullen velen zich misschien stellen als ze So Much For That (vertaald als Dat was het dan) van Lionel Shriver in handen krijgen. Er zijn echter heel veel redenen om het wel te doen. Het is een heftig boek, een kwaad boek, een ontroerend boek, en vaak zelfs ook een humoristisch boek. Het gaat misschien nog meer over hoe mensen omgaan met

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-8167866990870518912011-12-23T20:55:00.000+01:002011-12-23T20:55:24.557+01:00

Sommige woorden nemen iets te veel ruimte in. Een woord als zelfontplooiing, of ontplooiing op zich. Alsof je zelf een grote mat bent, die eindeloos kan worden uitgerold, uitgeplooid. Alsof je het zou willen, en alsof het goed zou zijn, om steeds meer ruimte in te nemen, tot de jouwe te maken. Op sommige momenten, en dit zou er een kunnen zijn, verlang je naar andere woorden. Zelfinplooiing zou

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-16380646637209237472011-12-20T20:45:00.001+01:002011-12-21T08:48:24.103+01:00

De wereld staat even stil, een seconde toch. De generaal, de geliefde leider Kim Jong-Il is niet meer. Buiten Noord-Korea blijft het verdriet tot nu toe binnen aanvaardbare perken. Al zijn er uitzonderingen. Zoals enkele achtergebleven amadezen, die natuurlijk diepbedroefd zijn. Hun verdriet is ingegeven door een heimwee naar het eigen grote gelijk, door de overtuiging dat de heilstaat toch was

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-87314584067529661972011-12-18T21:14:00.001+01:002011-12-18T21:42:25.939+01:00

‘Dat was een warm bad.’ ‘Ja, zeg dat wel. Ben je nu helemaal opgewarmd? Vanbinnen ook?’ ‘Ik denk het wel.’ ‘Ga je nu nooit meer afkoelen?’ ‘Toch niet het eerste uur denk ik.’ ‘Ik zal voor straks nog enkele dingen achter de hand houden, in het kader van het opwarmplan.’ ‘Het opwarmplan? Ga je me in de microgolf zetten dan misschien?’ ‘Nee, dat kan niet. Ik heb geen microgolf. Het zal geheel en al

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-29061699516236216372011-12-17T21:41:00.001+01:002011-12-18T10:35:29.383+01:00

Soms is het ineens heel even zo. Heel even is het alsof je alleen maar vervreemd bent. Misschien wel ontvreemd. Je loopt door de winkelstraat, op weg naar het station. Je probeert sneller te stappen, alsof je zo niets zou moeten zien. Maar het lukt niet. Iets wil je vastzuigen hier. En al die mensen zijn onderweg, naar nergens, zo lijkt het wel. Misschien gaan ze de hele tijd op en neer, in een

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-64737291432704474112011-12-13T21:07:00.000+01:002011-12-13T21:07:18.323+01:00

De plaatsen waar je niet kunt komen. In je hoofd. Je zou willen dat het de overzeese gebieden van je geest zijn. Je kunt een heel continent verkennen. Je kunt in streken komen die je niet kende. Ze kunnen je in de war brengen, je hoofd doen duizelen. Ze kunnen je ermee confronteren dat je zo vaak voor het thuisgevoel kiest. Meer dan je zou willen. Ze kunnen je langzaam toelaten. En het is alsof

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-10056871917541327732011-12-11T20:30:00.000+01:002011-12-11T20:30:45.768+01:00

De mama kijkt een beetje diffuus voor zich uit. Misschien denkt ze aan de soep die ze straks nog moet maken. Misschien zou ze alleen maar willen slapen, heel even heel lang. Het kindje in de kinderwagen ziet de ogen van haar mama niet. Ze zingt luidkeels de hele straat bij elkaar. Je vertraagt even en blijft net voor hen lopen. Voor het lied. Tot zij afslaan, en jij rechtdoor moet. De zanger op

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-64493429132633925482011-12-07T21:23:00.000+01:002011-12-07T21:23:10.575+01:00

In een van de niet meer te tellen bijlages van de weekendkranten las ik een wat onheilspellend artikel. Het had als bedoeling nuffige fips te geven voor ‘de single’, en meer in het bijzonder voor het als single overleven van de feestdagen. O jee. Soms merk je pas dat er een megabelangrijk probleem is als je zo’n artikel leest in de gespecialiseerde media. Als ervaringsdeskundige werd ik

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-38181579005483952342011-12-04T16:53:00.000+01:002011-12-04T16:53:25.459+01:00

‘Ik ben blij dat je belde.’ ‘Ja? Had je erop gehoopt dan?’ ‘Stiekem wel, een klein beetje.’ ‘Ik had het gevoeld waarschijnlijk.’ ‘Het spijt me.’ ‘Wat dan?’ ‘Soms wil ik niet alleen zijn. En vandaag was het soms, denk ik.’ ‘Dat is toch niet erg. Ik heb het ook vaak.’ ‘En hoop je dan ook dat er iemand belt?’ ‘Ja, soms wel.’ ‘Heb je nog mooie dromen gehad de voorbije week?’ ‘Niet zoveel eigenlijk.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-85141422967961083832011-12-03T20:42:00.000+01:002011-12-03T20:42:35.878+01:00

Even niet, denk je. Even geen woorden, geen houdingen, geen gesprekken. Even alleen maar niets, dat zou genoeg zijn. Iets als het mulle zand, aan de rand van de zee. Waar je een klein kuiltje in kunt graven, en hoe het daarna door het water weer wordt ingenomen. Zo zou je willen zijn, als de huid rondom dat kuiltje. Soms is de ziekte ver weg, denk je. Je voelt je bijna schuldig, alsof je iets

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-36464676981474793112011-12-02T18:21:00.001+01:002011-12-02T20:10:26.324+01:00

Een mooi artikel in de literaire bijlage. Over vertalen. De auteur vertelt over verschillende vormen van vertaling. Het boek zelf is al een vertaling. “Het origineel is vaak een ruwe vertaling van het grootsere en diepere boek dat je voor ogen had.” Mooi gezegd. Hoe je als schrijver steeds ergens dat boek ziet dat je niet kunt schrijven. Hoe je het in je hoofd bijna zou kunnen aanraken misschien

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-82068895170191574072011-11-27T20:28:00.000+01:002011-11-27T20:28:14.593+01:00

Hoe je nooit genoeg zult krijgen van die partita’s. Ze verwelkomen je telkens weer, alsof het voor het eerst is. Ze weten iets, ze hebben iets bereikt. ’s Nachts een beetje onrustig heen en weer draaien. De recepten bewegen door je hoofd. Je rekent nog eens na wanneer je zou moeten beginnen om wanneer alles klaar te hebben. Waarschijnlijk zal je ook dit keer weer te vroeg klaar zijn. En toch, je

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-71922869234018236662011-11-26T21:05:00.000+01:002011-11-26T21:05:44.673+01:00

In de reportage vertelt het meisje over hoe het was om heen en weer te pendelen tussen het huis van haar papa en haar mama. En hoe ze moeilijk ergens thuis kon zijn. Hoe ze toen het meest thuis was bij haar mama, en nu zeker weet dat ze thuis is bij haar papa. Het woord thuis is zo mooi, lijkt zo vanzelfsprekend, en is toch zo onvatbaar. Hoe zou je het moeten omschrijven? Is het de plek waar

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-10698691112844235542011-11-25T19:44:00.000+01:002011-11-25T19:44:50.464+01:00

In de categorie gruwelijke modewoorden van het moment scoort outside the box denken tegenwoordig bijzonder goed. In heel wat gezelschappen duurt het meestal niet lang voor iemand het heeft over outside the box (of out of the box). Velen denken waarschijnlijk dat ze al een heuse kleine manager zijn, en voelen allerlei mannelijke hormonen in beweging komen, enkel door deze term te gebruiken. Vaak

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-62867370871259404462011-11-20T17:56:00.002+01:002011-11-20T17:56:49.563+01:00

‘Zit je goed?’ ‘Ja hoor, gaat wel.’ ‘Heb je weer pijn?’ ‘Ja, altijd een beetje. Dat is niet zo erg.’ ‘Dat zeg je altijd.’ ‘Laat maar zijn, het is gewoon zo. En het zal niet veranderen.’ ‘Je kijkt een beetje verdrietig, is er iets?’ ‘Nee, niet echt. Of ja, misschien wel. Er cirkelen veel verhalen door mijn hoofd, en ik kan er niet zoveel over vertellen.’ ‘Waarom niet?’ ‘Weet je, aan de ene kant

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-21436780169971919582011-11-20T12:00:00.000+01:002011-11-20T12:00:38.921+01:00

De grote verlichting zal niet voor jou zijn. Het zelfloze zijn ligt nog lang niet binnen bereik. En elk verlangen tot een kleine bries herleiden zal ook niet voor dit leven zijn (gelukkig maar). Misschien zijn heel kleine oefeningen wel mogelijk. Misschien kunnen ze je iets leren. Misschien is er een kleine leegte te winnen, een kleine vrijheid in het loslaten. Misschien zou dat ooit haalbaar

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-6252153927187227702011-11-17T21:03:00.000+01:002011-11-17T21:03:31.311+01:00

Het valt je ineens op. In elke jaszak zitten altijd schelpjes. Je zou je verweesd voelen als ze er niet meer waren. Je vroeg je soms af wat mensen met een ketting van kralen of een paternoster doen in hun handen. Met je schelpen is het niet anders. Je wilt ze altijd tussen je vingers voelen schuiven. Enkele planten staan nu binnen. Het werd buiten te koud, denk je. Ze doen je altijd een beetje

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-46583854365390162592011-11-15T15:50:00.000+01:002011-11-15T15:50:13.624+01:00

Voor zijn boek The Sense of an Ending (vertaald als Alsof het voorbij is) kreeg de Britse schrijver Julian Barnes de Man Booker Prize 2011, en dat was meer dan terecht. Deze feilloos geschreven korte roman kruipt ongemerkt onder je huid en laat je ietwat onthutst en verontrust achter. Het lijkt een verhaal over ouder worden en beschouwend terugkijken op een middelmatig leven. Het wordt een

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-24929757610488600332011-11-13T10:29:00.000+01:002011-11-13T10:29:57.392+01:00

Een mooi gesprek met een dierbare. Hoe je elkaar langzaam leert kennen. Je zou er in het leven eindeloos mee door willen gaan, met die mensen die in je leven zijn te leren kennen, alsof het nooit op zal houden. Alsof je zelfs niet hoeft te zeggen: laat nog een verhaal over voor de volgende keer, laat altijd nog een verhaal over, en als het er niet is, verzin er dan een. Alsof je dat niet hoeft te

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-71353425588114658732011-11-11T20:55:00.000+01:002011-11-11T20:55:21.015+01:00

Django speelt Swing 42. En het lijkt alsof alles zou kunnen kloppen. Die ene melodie die wordt vergezeld door een schaduwmelodie. Soms gelijk, soms even uit de pas. Er is iets, en er is ook nog iets anders. Misschien ga je af op de eerste, op wat je ziet, wat je denkt te zien. Misschien is de andere dichter bij de waarheid. Het is er allemaal, tussen licht en donker. Je zit in een conferentie.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-83909940671557059262011-11-06T21:59:00.000+01:002011-11-06T21:59:39.935+01:00

‘Je zou bijna kunnen zeggen dat we gestrand zijn hier.’ ‘Ja, zo zou je het wel kunnen noemen.’ ‘Ik vroeg me daarnet nog af hoe lang we elkaar nu eigenlijk kennen.’ ‘Lang, toch al dertig jaar denk ik.’ ‘Ja, zoiets moet het zijn. Het lijkt een eeuwigheid, en dat is het eigenlijk ook. Goed toch?’ ‘Ja, heel goed.’ ‘Het is iets als altijd op de achtergrond ergens aanwezig zijn. Veilig.’ ‘Het is zo

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-66472998218397174652011-11-05T22:02:00.000+01:002011-11-05T22:02:08.978+01:00

Terug naar huis door de stad. Je bent moe. De trein zat goed vol. De man tegenover je zag er een beetje heftig in het zwart uit. Zou je dat gothic noemen? Geen idee. Indrukwekkende laarzen. Met een hele ring met pinnen erop. Waar zouden die voor dienen? Zou je dan efficiënter door een hoop brandnetels kunnen stappen? Geen idee. In je hoofd de ene na de andere laten passeren. Zou het goed zijn

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-14095053786188160742011-11-04T18:10:00.001+01:002011-11-04T18:10:54.248+01:00

Even paniek, de titel in de krant niet goed gelezen. Het zou kunnen verdwijnen. Het. Het woord het. Het bleek om het lidwoord het te gaan, niet om het voornaamwoord. Oef. Het zou dus kunnen dat we ooit gaan zeggen ‘de paard’, en niet ‘het paard’. Het andere het, zoals in ‘het zou dus kunnen dat’ is niet echt bedreigd. Gelukkig maar. Stel je voor dat het helemaal zou verdwijnen. Wat? Het. Het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-63138526890317568652011-10-30T18:00:00.000+01:002011-10-30T18:00:25.886+01:00

Je zit in een opleiding. Het is boeiend. De andere aanwezigen zijn interessant. Het materiaal is uitdagend. Het doet je telkens een heel klein beetje wankelen in je hoofd. In de lijn van de opleiding zou men dat waarschijnlijk een leerproces noemen. Je moet iets openmaken om een stap vooruit te zetten. Telkens schrik je een klein beetje van je eigen kleine weerstanden. Misschien is het steeds zo,

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-14757391755832753612011-10-29T21:29:00.000+02:002011-10-29T21:29:15.844+02:00

Op de radio hoor je een discussie over de bouw van een mega-mega-mega-megaschoppingcenter. Volgens de meneer die het project verdedigt, mag het geen shoppingcenter genoemd worden, maar mega is het alleszins. Het is iets van een hogere orde blijkbaar, waarschijnlijk zich afspelend in de vierde dimensie of zo, dat weet je nog niet meteen. De gekende retorische breekijzers worden uit de

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-52415375579622042102011-10-27T20:56:00.000+02:002011-10-27T20:56:07.478+02:00

‘Hee, wat kom jij doen?’ ‘Niets, ik kom gewoon. Ik had het idee dat ik dat moest doen.’ ‘Waarom dan?’ ‘Ik had het gevoel dat je een beetje eenzaam was.’ ‘En hoe kon je dat dan weten?’ ‘Gewoon, ik voelde het.’ ‘Dat is heel lief. Je brengt me wel erg in de war nu.’ ‘Dat hoeft niet. Je moet niets zeggen, laat alles maar gewoon toe.’ ‘Maar wilde je zelf ook wel komen, of doe je dit alleen voor mij?’

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-6324800580643864432011-10-23T20:53:00.000+02:002011-10-23T20:53:47.678+02:00

Beste Fons Ik noem je nu maar even bij je voornaam. Dat heb ik nooit gedaan zolang je nog leefde, maar het klinkt ook wel goed zo. Ik moest nog aan je denken vanmiddag. In jouw tijd bestond er nog geen internet, het zou moeilijk geweest zijn voor jou om je ook dat nog voor te stellen, maar het zou je wel gelukt zijn. Je zou me hebben aangekeken, en je zou gezegd hebben: “Wat ze tegenwoordig

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-77845648882290561542011-10-22T21:47:00.000+02:002011-10-22T21:47:09.550+02:00

Een mooie wandeling in het bos. Er is zoveel in het bos. Het maakt je altijd een beetje klein, een beetje verlegen. Een beetje verloren, maar niet zichtbaar. Je kunt altijd wegdwalen. Naar woorden die door je hoofd blijven gaan. I was born here and I’ll die here against my will / I know it looks like I’m moving, but I’m standing still / Every nerve in my body is so vacant and numb / I can’t even

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-40570818549652785022011-10-21T16:14:00.000+02:002011-10-21T16:14:24.932+02:00

De man in de trein doet goed zijn best om ervoor te zorgen dat de hele wagon elk woord van het GSM-gesprek met zijn vriendin kan volgen. Wat ze zullen gaan eten, wanneer de vriend op bezoek komt, hoe moe hij wel is na een dag hard werken op kantoor, hoe kwetsbaar zijn tere lijf wel is, en allerlei andere levensbelangrijke kwesties. En alles drie keer opnieuw, minstens. Misschien ben je zelf iets

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-84172194642602773132011-10-16T17:11:00.000+02:002011-10-16T17:11:04.552+02:00

Hij heeft een nieuwe plaat uit, de wonderbaarlijke Joe Henry. Ze heet Reverie. Er iets over proberen te zeggen is moeilijk, bijna beangstigend. En dat na een week luisteren. Het is een plaat die zich langzaam opent, en steeds meer onder je huid kruipt. Het is een plaat die je verbluft, eens je binnen bent, daar in de heel eigen wereld die Reverie is. Alles wat je erover zou kunnen zeggen, lijkt

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-8390280118557461302011-10-15T21:27:00.000+02:002011-10-15T21:27:23.187+02:00

‘Mag ik even je handen voelen.’ ‘Je hebt het koud.’ ‘En jij hebt het warm. Het is alsof jij altijd warm bent.’ ‘Denk je dat? Het is niet zo. Soms is het alsof de koude zich komt nestelen, ergens in mijn lijf, en dan gaat het niet over. Dan duurt het uren eer ik weer warm ben.’ ‘Dat heb ik toch nog niet gemerkt bij jou. Bij mij kan het ongelooflijk snel omslaan. En als ik onrustig ben, heb ik het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-46280359560722479652011-10-13T20:54:00.000+02:002011-10-13T20:54:40.235+02:00

Dat het allemaal nog goed zal komen, je denkt het soms. Je zit op de bus. Weer naar huis, na een bezoek in het ziekenhuis. Voorlopig nog twee mensen op de bus. Net dicht genoeg bij elkaar. Zodat het lijkt alsof er ook genoeg volk is. Een aarzelend verdriet beweegt ergens onder je huid. Het is alsof de bus extra voorzichtig door de smalle straatjes rijdt in het donker. En even denk je: het is

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-11396998782742072962011-10-10T21:30:00.000+02:002011-10-10T21:30:17.105+02:00

De totale paniek sloeg weer toe. Iemand vroeg me of ze een abonnement op mij mocht nemen. Een abonnement? Op mij? Wat zou dat dan wel wezen? Allerlei dingen flitsten door mijn hoofd. En meteen ook de volgende stappen waartoe een abonnement, als eerste steen in een stepping stone theory zou gaan leiden. Zouden mensen vervolgens een aandeel in mij nemen? En zou dat dan willen zeggen dat ik als

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-39639117321737822172011-10-09T21:49:00.000+02:002011-10-09T21:49:19.696+02:00

Het is weer tijd voor een lange reis. Een stapel kranten en een boek mee op de trein. En veel gedachten, ze gaan altijd mee. Hier zijn ze vrijer, denk je wel eens. Hier waar het landschap beweegt. Je zou het willen vragen: deed ik het goed, was ik wie ik ben? De heenreis is altijd anders. Het station van de overstap. Het is koud, in dat andere land. De wind is overal op dit perron. Er zijn veel

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-19135019426024067722011-10-06T20:45:00.000+02:002011-10-06T20:45:25.849+02:00

Stel je voor dat het zou kunnen. Dat je zou kunnen bidden. Dat je zou weten dat er ergens iemand is die je hoort. En dat die woorden iets zouden kunnen doen bewegen. Iets ten goede keren. De pijn van iemand anders wegnemen. Stel je voor dat het zou kunnen. Je staat op het terras en iemand zegt je te kijken. Je had het nog niet gezien. De hele zomer had je erop gewacht, de hele zomer gekeken.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-2827347350773737112011-10-02T21:37:00.000+02:002011-10-02T21:37:21.528+02:00

‘Je bent zo stil.’ ‘Is dat zo?’ ‘Ja, ik vind het wel.’ ‘Het is niets, laat maar.’ ‘Ik geloof het niet, maar goed. Zeg het maar als er toch iets zou zijn.’ ‘Misschien is er wel iets.’ ‘Ja?’ ‘Mag ik hier naast je komen zitten?’ ‘Ja.’ ‘Mag ik je hand even vastnemen?’ ‘Ja, natuurlijk, altijd.’ ‘Ik ben een beetje in de war.’ ‘Wat is er dan?’ ‘Ik heb vanmiddag dat verhaal gelezen, het stond in een van

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-68029647280353899732011-10-01T21:10:00.000+02:002011-10-01T21:10:21.717+02:00

Het zou onzegbaar kunnen zijn, of misschien zeg je het gewoon niet, dat kan ook. Omringd door jonge mensen op de trein. Ze kwetteren en roepen, in drie talen door elkaar. Soms leggen ze hun hoofd op elkaars schouder, en dutten even. Een van hen zit er een beetje wezenloos bij. Een beetje alleen. De anderen zijn telkens in duo’s, zij is alleen. Ze doet haar best om er niet te eenzaam uit te zien.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-26242023104985182742011-09-30T21:05:00.000+02:002011-09-30T21:05:18.774+02:00

Hevig verlangen naar woorden. Het kan je besluipen. Te drukke dagen, te veel tegelijk, te veel vergaderingen, te veel dat nog moet. En telkens na onderling overleg met jezelf tot het besluit komen: vandaag dan maar niet, nu maar gewoon gaan slapen, en zo. En hopen op snel daarna. Hopen op een weerzien. Met een plek waar je altijd al wilde zijn. Je fietst door de stad. Op weg naar de tandarts. Ze

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-25887405658491368432011-09-25T21:19:00.000+02:002011-09-25T21:19:49.732+02:00

Goede vriend Willy Ik dacht dat het wel stilaan weer eens tijd werd voor een brief naar jou. Al weet ik niet zo goed of ik wel goed ben in het schrijven van brieven. Ik zou het wel altijd graag gekund hebben, maar of het me echt gegeven is, dat weet ik niet. Maar er is nu wel een aanleiding, dat helpt al een beetje. Al weet ik niet goed hoe ik moet beginnen. Ik zou kunnen zeggen: we hebben je

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-56406545534962706592011-09-21T21:16:00.000+02:002011-09-21T21:16:34.958+02:00

Het is nog donker als je ’s morgens opstaat. Of is het: het is al terug donker als je ’s morgens opstaat? Een nacht in etappes. Te kort, na enkele drukke dagen en te weinig niets. Een lichaam dat zich niet helemaal overgeeft aan de nacht. Een beetje tussen twee zones zwevend. En toch is het niet zo heel erg. Het leken wel halve dromen, in dichte drommen aanwezig in de kamer. Daar waar anders meer

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-22581557914047286262011-09-18T21:46:00.000+02:002011-09-18T21:46:25.756+02:00

‘Wat denk je nu?’ ‘We hebben alle tijd.’ ‘Tijd genoeg voor traag, heel traag.’ ‘Ja, heel traag.’ ‘Je bent wel grappig. Ik vroeg me soms af hoe je zou zijn, en het is zoals ik dacht.’ ‘Ja? Oef, dat valt al mee dan.’ ‘Maak je maar geen zorgen, alles komt goed. Hoor mij hier nu bezig. Lijkt wel oudemensenpraat.’ ‘Tja, zelfkennis is een grote, wat was het ook weer?’ ‘Laat al maar.’ ‘Wat is er?’ ‘Ben

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-48362120836401445072011-09-17T21:28:00.000+02:002011-09-17T21:28:17.834+02:00

Zou je iets leren, met het ouder worden? Misschien wel, een klein beetje. Het zou kunnen dat je het verliest. Het geloof dat je ooit zult weten wanneer je er bent. Daar waar je zult weten hoe de dingen in elkaar zitten. Het is zo mooi, als je kind bent. Er is een daar en een hier. En daar ben je groot, daar weet je de dingen. En vooral, daar weet je dat je daar bent. En naarmate de jaren

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-64324809542808395442011-09-14T21:54:00.000+02:002011-09-14T21:54:40.489+02:00

Alles kan beter, zo zegt men wel eens. Het zou kunnen, al is het wel een beetje vermoeiend. Alles is te leren, zeggen sommigen. Dat weet je toch niet zo goed. Alleszins een gedachte die goed is voor preventief faalbesef. Wat dan ook weer tot lichte troost kan leiden in het licht van de kosmische orde. Er zijn van die dingen die je eigenlijk niet mag doen. Zoals stiekem meelezen op het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-53680552736515704482011-09-11T20:35:00.000+02:002011-09-11T20:35:09.042+02:00

Misschien is het er altijd wel een beetje. Een beetje toch. Alles wat je zou kunnen dromen. En hoe je het toch in je hoofd op verschillende stapeltjes kunt leggen. Alsof er nog gradaties in droomhaalbaarheid zijn. Met een stapeltje ‘als ik dan toch moet kiezen, doe er dan maar een van deze’. En een stapeltje ‘nog niet klaar om in woorden omgezet te worden’. Het omzetten. Van woorden naar dans

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-81452955132914434732011-09-08T21:14:00.000+02:002011-09-08T21:14:23.563+02:00

‘Heb je altijd zoveel energie?’ ‘Heb ik zoveel energie, vind je?’ ‘Ja, zo lijkt het toch. Hoe je ’s morgens binnenkomt. Ik vind het altijd leuk als ik je weer hoor zingen. Alsof je er altijd zin in hebt.’ ‘Dat is toch niet altijd zo. Soms voel ik de dingen wel stromen, en dan is het alsof ik gewoon moet inhaken. Maar soms is het ook alsof ik een beetje wegzink in mezelf.’ ‘En hoe kom je daar dan

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-26645350572533103472011-09-05T17:02:00.000+02:002011-09-05T17:02:27.097+02:00

Misschien moet je wel erg slim zijn om het gewone leven van elke dag te begrijpen, denk je. En misschien zijn de vaardigheden die daarvoor nodig zijn jou niet gegeven, denk je wel eens. Dat laatste zou kunnen gaan over tools en competenties die jou nog niet bereikt hebben. Het zou kunnen dat het in een volgend leven wel lukt, maar helemaal zeker ben je nog niet. Je leest in de krant een

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-26104954283683648972011-09-01T21:47:00.000+02:002011-09-01T21:47:12.372+02:00

Wie zijn we? Wie zouden we of hadden we kunnen zijn? Hoe blijven we loyaal tegenover onze geliefden en trouw aan onszelf? En hoe overleven we het leven in het besef van het antwoord op die vragen? Die vragen trekken zich naar de oppervlakte in The Finkler Question (vertaald als De Kwestie Finkler) van de Britse schrijver Howard Jacobson. Een boek dat begint als een scherpe satire op alle kwesties

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-7397577194181967662011-08-28T20:10:00.000+02:002011-08-28T20:10:52.771+02:00

Wat de zee je zal vertellen. Het is een vorm van wachten. Ze zegt nooit wat je zou willen horen. Ze zegt het nooit wanneer je het zou willen horen. Dat weet je al. En toch. Het is nog vroeg als je op het strand komt. Alleen die twee oudjes zijn er. Zoals elk jaar. Ze wandelen traag de zee in. Even later zie je twee roze badmutsen dobberen. Alsof het alleen maar zo kan zijn. De meeuwen nemen

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-85139266574794387632011-08-25T20:22:00.000+02:002011-08-25T20:22:29.841+02:00

Je zit te wachten in de rij aan de loketten. Tussen de hele wereld, zo lijkt het wel. Mensen komen identiteitskaarten afhalen, kaarten voor kinderen die mee op reis gaan, en allerlei andere documenten. Alle talen door elkaar hoor je. De man achter het loket voor je neemt zijn tijd om iedereen helemaal gerust te stellen. Het kleine meisje mag zelf haar kaart tekenen, hij legt het allemaal uit. Aan

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-35228818060806965692011-08-23T21:12:00.000+02:002011-08-23T21:12:33.757+02:00

Veel beschouwingen in de kranten over de internationale economische crisissfeer. Komt er een nieuwe recessie? Komt er een ‘double dip’? Zal de euro het houden? Zullen de beurzen terug op snelheid komen? Interessante beschouwingen. Vergeleken met een tijd geleden hebben ze nu een heel andere toon. Een heel stuk pessimistischer. In tegenstelling tot een aantal editorialisten en politici die zeggen

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-61564298316066005112011-08-21T11:55:00.000+02:002011-08-21T11:55:21.178+02:00

‘Ik droog je wel even af, kom maar.’ ‘Dat voelt goed. Het lijkt zo iets van vroeger.’ ‘Maar het is toch nu, zoals je merkt. Als je nu had gezegd dat je zou komen, dan had ik de deur al open kunnen houden. Zou toch zeker een verschil gemaakt hebben.’ ‘Ja, tussen heel nat en heel erg nat.’ ‘Ongetwijfeld.’ ‘Ik krijg het al terug warm. Toen ik vertrok, nog voor de regen, had ik het zo koud. Ken je

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-85070877137858873172011-08-20T20:39:00.000+02:002011-08-20T20:39:39.919+02:00

Zinnen in de krant die je bijblijven. Het overkomt je bijna elke dag wel. Soms ook niet. Soms dwaal je door de krant, op zoek naar een zin die iets doet trillen ergens in jou. Dan zou je een zin willen vinden die je kan doen dromen of dolen door je hoofd. Net zoals je soms door de stad kunt lopen, uitkijkend naar iemand die je verrast, iemand waarbij je een verhaal zou kunnen vermoeden. Zinnen

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-4025864618903089212011-08-15T21:22:00.000+02:002011-08-15T21:22:44.726+02:00

Half augustus, een moment waarop herinneringen zich verdichten. Het is niet anders. En het is misschien wel goed, als een voorzichtig ritueel. Je bent het voor, terwijl je op de middag in de zon fietst. De achterkant van de gebouwen op de berg. Daar ging je toen telkens naartoe. Om het vergif in je arm te laten druppelen, of om de stralen ergens in je bekken op te vangen. De deur van toen is er

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-15289644793592670892011-08-14T17:01:00.000+02:002011-08-14T17:01:44.340+02:00

Konden zij niet bij elkaar komen? Was het water veel te diep? Of lukt het wel, uiteindelijk? En wat is dan wel het water tussen de koningskinderen? Het zou een manier kunnen zijn om iets te zeggen over 1q84, de trilogie van de Japanse schrijver Haruki Murakami. Een wervelwind in drie kloeke delen van telkens een 400 bladzijden. Een rondreis in het geheel eigen Murakami-universum, dat in zijn ‘

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-79482470554045155832011-08-13T21:52:00.000+02:002011-08-13T21:52:49.078+02:00

‘Ik was al lang niet meer in het bos. Het is wel bijzonder hier weer terug te zijn.’ ‘Ik was er vorige week nog. Ik kom graag terug, altijd weer. Dan neem ik telkens hetzelfde pad, maar ik kom eigenlijk vooral voor de geur. Hoe de geur telkens verandert, dat is wat ik wil weten.’ ‘Heb je nooit schrik, in het begin van het bos? Het eerste stuk vind ik soms moeilijk. Het is alsof die grote bomen je

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-75880600369368249272011-08-11T13:27:00.000+02:002011-08-11T13:27:02.901+02:00

Je ziet de aankondiging van de uitgave van enkele live-opnames van de zanger die ondertussen ook alweer een tijdje dood is. Je wilt ze dolgraag horen, en tegelijk ben je bang om ze ook echt te horen. Alsof ze te dicht zouden kunnen komen. De lege plekken en de kieren. Je zoekt ze, de lege plekken. Het is wat je wilde, alleen zijn, met de leegte die nog niet opgevuld is. Alleen doen wat zich op

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-50909938620375121592011-08-07T17:44:00.000+02:002011-08-07T17:44:13.638+02:00

Helemaal verdwijnen in het boek dat je aan het lezen bent. Het boek beweegt op de rand van een werkelijkheid, zo lijkt het wel. Buiten zitten, genoeg beschut, en de regen naast je voelen en horen. Hoe het zou zijn als je de pijn zou kunnen laten verdwijnen, en je alleen als langzaam stromend water over zou blijven. Hoe woordeloos je kunt zijn bij de dood van een ander. Je zit in de kerk te

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-78585112229100805512011-08-05T21:32:00.000+02:002011-08-05T21:32:49.207+02:00

Ze zat naast me in het halletje van de trein. De trein kwam van de kust, vooravond, en zat dus volgepropt met iets oudere mensen, lichtjes rood aangelopen, door de zon, of het aantal trappisten, dat kan ook. En dan kies je voor het halletje, waar je probeert om toch een klein beetje comfortabel te zitten op de grond. Zij zat daar ook. Ornella, zo heette ze. Dat blauw stond haar wel goed. In het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-81121908577626586922011-08-03T20:26:00.000+02:002011-08-03T20:26:34.968+02:00

Hoe een stofzuiger tot het middelpunt van een verhalenuniversum kan uitgroeien. Hoe het steeds opnieuw vertellen van al die verhalen, als een eindeloos ritueel een manier van leven is, het creëren van een plek waar de familiegeschiedenis zich kan nestelen. En hoe je altijd opnieuw veel verbeelding nodig hebt om te begrijpen wat er ‘echt’ gebeurd is. Je kunt het allemaal vinden in het heerlijke

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-81949129125725403912011-08-02T20:03:00.000+02:002011-08-02T20:03:13.292+02:00

‘Hoor. Herinner je je dat mooie concert nog?’ ‘Ja natuurlijk.’ ‘Als ik haar hoor, begin ik altijd te glimlachen. In haar fado zit een zomerse melancholie, het geeft me altijd een warm gevoel.’ ‘Ja, echt iets voor een warme zomeravond. Zitten eten, met zicht op de tuin.’ ‘Je kunt de geuren er zo bij denken.’ ‘Weet je, vroeger dacht ik altijd dat je met het ouder worden de tijd beter zou begrijpen.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-47688514974018405492011-07-31T16:27:00.000+02:002011-07-31T16:27:29.975+02:00

“Ik denk dat we in essentie lezende wezens zijn en dat de kunst van het lezen, in de breedste zin van het woord, typerend is voor onze soort.” Die zin vind je in het voorwoord van de essaybundel De kunst van het lezen van Alberto Manguel. Dat ‘lezen’ is zeer breed. Je kunt een gedicht lezen, maar je kunt even goed leren ‘lezen’ hoe machthebbers proberen het verleden te herschrijven in hun woorden

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-78652755430755791842011-07-30T20:51:00.000+02:002011-07-30T20:51:13.700+02:00

De ziekte die ondertussen al zo lang achter je ligt, als je de jaren telt, komt altijd wel weer een klein beetje terug, in je hoofd, als een onaangekondigde bezoeker. Hoewel onaangekondigd. Je weet het, dat hij zal komen, die bezoeker. Niet wanneer. Hoewel. De zomermaanden, als augustus dichterbij komt. Niet om je lichaam terug in te nemen. Ze wil zich er misschien vooral van vergewissen dat je

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-80856381859186675892011-07-27T22:07:00.000+02:002011-07-27T22:07:42.140+02:00

Voorzichtig beginnen in een nieuw boek. Je leest niet zo vaak in die taal. En het is alsof je verlegen bent. Misschien alsof je toestemming moet krijgen om in die woorden toegelaten te worden. Je aarzelt. De woorden lijken zich nog te onttrekken aan je ogen. Soms zie je enkel het woord als ding, niet wat je zou moeten zien in je hoofd. Je aarzelt. Het zijn brieven. Ooit schreef iemand ze, hadden

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-45415597371375000472011-07-24T21:48:00.000+02:002011-07-24T21:48:53.353+02:00

Hoe onmisbaar goede literatuur is. Het blijft boeiend, dat wat je eigenlijk niet goed uit kunt leggen. Het lezen van goede boeken kan je heel erg gelukkig maken, eigenlijk ook als ze verdrietig of hartverscheurend zijn. Je kunt immens verlangen naar een boek. Je kunt er helemaal in verdwijnen. Je kunt er eindeloos over praten met anderen. Maar als je de vraag zou krijgen waarom literatuur nu

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-58010269138688508872011-07-23T21:39:00.000+02:002011-07-23T21:39:33.133+02:00

Zoveel dood in het nieuws. Je kijkt, met open mond, en voelt de tranen. Duizenden mensen die zullen sterven van de honger in een ver continent, dat toch zo dichtbij is. Een jonge vrouw die haar demonen niet onder controle kreeg en een cynisch genoeg verwachte jonge dood stierf. En dan de vreselijke verhalen van zoveel jonge mensen, kansloos neergemaaid. Op een eiland, waar ze met hun dromen

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-3334386956315416322011-07-20T20:44:00.000+02:002011-07-20T20:44:07.975+02:00

In een lichte staat van proactieve coma kom je thuis. Het is dus eindelijk vakantie. Nog even wat boodschappen doen. En in een zondvloed terechtkomen. Alsof de regen je nog snel iets duidelijk zou willen maken. Zo moe zijn dat de woorden je beginnen te ontsnappen. Eerst in de andere talen, daarna ook in de moedertaal. Alsof er zwarte gaten vallen in de stromen in je hoofd. En alle plannen voor

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-30061003240706111882011-07-17T20:58:00.000+02:002011-07-17T20:58:41.434+02:00

‘Is het goed zo? Ben je nog hier?’ ‘Ja, het is goed zo, heel goed. Ik ben er nog. Genoeg toch.’ ‘Ik vond het wel heel bijzonder.’ ‘Het was goed, je hebt heel goed geluisterd, als ik dat zo mag zeggen.’ ‘Dat was de bedoeling.’ ‘Je hoeft niet al te veel schrik te hebben.’ ‘Ik wil denk ik altijd eerst veel luisteren. En heel goed kijken. En daarna verandert dat dan wel, heel langzaam.’ ‘Misschien

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-68436733038895624922011-07-17T10:41:00.000+02:002011-07-17T10:41:19.889+02:00

En het water. Het stroomt over de stenen. Rustig en zelfverzekerd. Af en toe wordt het minder. Alsof de wolken even hun adem inhouden. Tot het weer genoeg is met dat uitstel van wat moet komen. Mooie overmoed. Meisjes in iets te lichte gele zomerjurkjes voor een herfstdag in juli. De lucht uitdagend geen regenjas meenemen. Ze fietsen door de regen. Hun handtas over hun hoofd. Alsof dat hen zal

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-87724936906082771892011-07-16T14:13:00.000+02:002011-07-16T14:13:42.697+02:00

Ergens tussen een verlangen en een nachtmerrie dwaalt een studente door de grote stad. Misschien dwaalt ze vooral door zichzelf. De stad is een plek waar er geen rustpunt is. Alles beweegt steeds. Niet rond, weg van of naar een centrum. Allerlei mensen slalommen tussen de dag en de nacht, tussen de fragmenten van wie ze zijn, tussen de dag en de nacht in zichzelf. Misschien zijn er wel meer

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-60386711655162752902011-07-10T22:01:00.000+02:002011-07-10T22:01:57.920+02:00

Hoop je dan toch. De voor- en nadelen van ouder worden, om maar iets te zeggen. Je best doen om er niet helemaal achterlijk uit te zien terwijl je neef hevig bezig is met zijn game. Op het grote televisiescherm zie je landschappen, soldaten, huizen, paarden, gevechten, en allerlei aanwijzingen over wat er dient te gebeuren of zo. Doen alsof je je iets kunt voorstellen bij wat daar gebeurt.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-32886943774207185872011-07-09T21:46:00.000+02:002011-07-09T21:46:43.222+02:00

‘Kom je wat dichter bij me zitten?’ ‘Zo?’ ‘Ja, zo is goed.’ ‘Is er iets?’ ‘Nee, niet echt, ik ben blij dat je erbij bent.’ ‘Je klonk wat aarzelend aan de telefoon gisteren.’ ‘Dat zou kunnen, ik vond het een beetje moeilijk om je te vragen, denk ik.’ ‘Ik was blij dat je me vroeg. En het kwam eigenlijk nog goed uit om een of andere reden.’ ‘Heb jij nooit het gevoel alsof iedereen vertrokken is? Het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-55382795937716753552011-07-07T22:17:00.000+02:002011-07-07T22:17:18.442+02:00

In de categorie clichés die steeds maar herhaald worden en die velen als ‘normaal’ zijn gaan beschouwen. Eerder deze week hoorde ik op de radio een vertegenwoordiger van de ondernemingen reageren tegen voorstellen in een ontwerptekst. Hij zag die voorstellen niet zitten, want ze waren volgens hem gericht tegen “die mensen die voor de welvaart zorgen, en dat zijn dus de ondernemers”. Zonder de

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-73578464761366733172011-07-03T21:54:00.000+02:002011-07-03T21:54:32.356+02:00

Of rustig en desolaat samengaan, je weet het niet zo goed. Net als warm en eenzaam. In die muziek is het alsof ze wel bij elkaar horen. Naakter dan dit kan bijna niet. Het is niet alsof je de oase vindt na een lange tocht. Maar je zult wel halt houden om te luisteren. In deemoed. Om te ontdekken dat het een ander soort waarheid is. Een die iets zegt over de tocht zelf. Niet over daar waar het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-59235272183086637722011-07-02T18:04:00.000+02:002011-07-02T18:04:42.846+02:00

Ik probeerde me, met veel moeite, door de massa te bewegen. Ik had me al afgevraagd of er een plek was waar ik, min of meer gemakkelijk, de winkelstraat kon kruisen. Dat was niet zo simpel. De nog verse koopjesperiode had zoals verwacht dichte drommen mensen naar de stad gelokt. Ze kwamen als in een amorfe massa door de straat geschoven. Lege blikken, de eerste koophonger gestild, beladen met de

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-37113386405710606842011-06-29T21:13:00.000+02:002011-06-29T21:13:36.576+02:00

Een gigantische drilboor, en een al even gigantisch lawaai. De machine trilt het beton in stukken. Waar een oppervlakte was, wordt nu de rivierarm steeds beter zichtbaar. Als je straks weer thuiskomt, zal alles weg zijn. Leegte maken, om een plek te winnen. De nieuwe brug kan nu de aandacht naar zich toe trekken, de mensen zullen wel volgen. Het kleine meisje loopt op haar handen de gang op en

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-83216295626622093012011-06-26T20:28:00.000+02:002011-06-26T20:28:51.731+02:00

‘Je bent mooi.’ ‘Dat mag je niet zeggen, dat weet je.’ ‘Dan zeg ik het niet, maar dat verandert er niets aan, en dat weet je ook.’ ‘Het is al goed, laat maar. Ik doe wel alsof ik het niet gehoord heb.’ ‘Ik heb hier nog iets voor je.’ ‘Woew, is dat eigen kweek?’ ‘Ja, ook een beetje tot mijn eigen verbazing. Ik dacht altijd dat er in mijn buurt niets zou groeien.’ ‘Waarom denk je dat?’ ‘Ik weet het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-60485984179699821242011-06-25T21:16:00.000+02:002011-06-25T21:16:15.863+02:00

Er zijn van die mensen die nog van voor de Lego Technic zijn, ik ben zo iemand. Even surfen op het internet leert me dat de eerste modellen van de toen nog nieuwe reeks Technic op de markt kwamen in 1977. Bij die eerste reeks zat een gele helikopter, en die kreeg ik. Sindsdien zijn er eindeloos veel ingewikkelde modellen geproduceerd. De helikopter was leuk natuurlijk. En toch, er was ook een

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-69173492488380946212011-06-22T21:49:00.000+02:002011-06-22T21:49:16.946+02:00

Elk jaar weer. De langste dag maakt je stil. Het keren laat zich onder je huid voelen, ergens. Je kijkt naar de lucht, en buigt het hoofd. En elk jaar weer is er iets dat je verscheurt, heel zachtjes. Het moment van het begin van het warmste seizoen is ook het moment waarop de dagen weer korter worden. Alsof je nooit een nulpunt zult bereiken. Wanneer je eindelijk ergens denkt aan te komen, is er

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-82070690075838758172011-06-19T21:23:00.000+02:002011-06-19T21:23:26.354+02:00

Of de nieuwe Jeroen Brouwers, Bittere bloemen, meteen ook zijn laatste roman zal worden, weten we nog niet. Laten we hopen van niet alleszins. Want dit boek staat als een huis. Hoewel de typische groteske Brouwershumor weer rijkelijk aanwezig is, is het in wezen geen grappig boek. Wie denkt dat het enkel gaat over een hulpeloze oude man die verliefd is op een jong meisje, die mist het steeds

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-91393403310935902942011-06-19T09:58:00.000+02:002011-06-19T09:58:59.492+02:00

De trein lijkt nog even te wachten voor de lange reis terug. Het is waarschijnlijk niet zo, maar het lijkt zo. Je zou je even willen terugtrekken in je eigen achterland. Het achterwaarts sluipen. Ongemerkt. Misschien is het dit landschap dat aanzet tot lichte droefenis. Je moet er steeds weer doorheen. Het kijkt je nochtans onschuldig aan. Het zal het jouwe dan wel zijn. Al is er misschien dan 

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-10787499033038039982011-06-16T21:31:00.000+02:002011-06-16T21:31:02.962+02:00

Het is druk op de trein. Alles zit in de knoei, door een ‘persoonsongeval’, zoals men dat steeds noemt. Nog net van wagon veranderd, het was veel te warm in die ene. Eigenlijk wilde je zo min of meer in algehele stilte weer naar huis rijden. Maar het is niet zo. Het groepje mensen dat rondom je komt zitten heeft blijkbaar andere plannen. Vooral die ene man. Hij zal wel de gangmaker zijn op het

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-58617793326280824042011-06-12T21:49:00.000+02:002011-06-12T21:49:01.461+02:00

Ze groeien gewoon rustig door. Daar op de uitbreiding van je huis. Het stuk dat je erbij kunt verlangen. Al is het er ook gewoon. Ze groeien gewoon. Alsof het zo mag zijn. Wat het resultaat van dat groeien zou kunnen worden, weet je. Maar waarom ze het doen, weet je niet. Je moet ons een beetje water geven, maar verder doen we het zelf wel hoor, hoor je ze denken. En dat je gewoon moet vertrouwen

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-85786374658117012032011-06-11T21:40:00.000+02:002011-06-11T21:40:35.514+02:00

Geschiedenissen lopen door elkaar. Alles wat je dacht, droomde en vreesde. Alles wat je wilde voor een ander. Het liet sporen. Alles wat was, het kan ineens weer daar zijn. In alle hevigheid. Waardoor je even niets meer ziet. Het heeft tijd nodig. Ergens tussen verwarring en schaamte. Hoe je adem je naar het nu, het alleen maar nu moet brengen. In de hoop dat je verhaalloos zou kunnen kijken. De

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-4493986828283324872011-06-09T21:20:00.000+02:002011-06-09T21:20:18.551+02:00

‘Lig je goed? Heb je het niet koud?’ ‘Nee, het is allemaal goed. En jij? Kun je wel alles zien?’ ‘Ja hoor, wees maar gerust.’ ‘Waar denk je aan?’ ‘Wil je dat weten?’ ‘Ja, eigenlijk wel. Maar vertel anders maar iets, dan geloof ik zeker dat je daaraan dacht.’ ‘Heb je dat soms ook, dat je bezig bent om herinneringen te maken.’ ‘Hoe bedoel je?’ ‘Dat er een moment is, of een plek, of wat dan ook.

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-83125068835092894512011-06-05T20:26:00.000+02:002011-06-05T20:26:32.343+02:00

Op bezoek bij een dierbare vriendin. Een meisje dat twee huizen, twee tuinen verder woont, komt achterom. Ze komt bij aan de tafel zitten. Ze heeft al zeker vijf keer dag gezegd, en daarna ook nog “aangename kennismaking”. Ze is de zijzijbuur, zo zegt ze. Of er ook een hijhijbuur is, vraag je nog. Ze blijft indringend kijken. Tot ze ineens zegt: “Jij ziet er net uit als een professor.” Het zou

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33098708.post-20447456830119034092011-06-04T21:36:00.000+02:002011-06-04T21:36:45.949+02:00

Is het aarzelende rust, of gestileerde rusteloosheid? De boeken van de Hongaarse schrijver György Konrád bewegen altijd een beetje tussen de twee. Zijn nieuwste in het Nederlands verschenen boek heet Slingerbeweging en die titel verwijst er ook meteen naar. De slinger gaat heen en weer. In de tijd, tussen toen en nu. Tussen gruwel en vrijheid. Tussen zich terugtrekken in de rust en rusteloos de

Jan Mertenshttp://www.blogger.com/profile/07824760442984496504noreply@blogger.com0