(Een beetje moe, na een heel weekend doorwerken, merk je.)
(Dat was een goed boek. Nu nog tijd vinden om er een stukje over te maken.)
De conferentie. Over ruimtevervuiling. Je loopt rond om foto’s te maken. (Die ene mevrouw heeft precies altijd haar ogen half gesloten, je zoekt een opening, zo lijkt het.)
En dan het slotpanel dat je mag modereren. Mooi hoe ze subtiel omheen de vragen cirkelen, en zo impliciet toegeven wat het probleem is. Heel boeiend.
En nog alle dingen inhalen, die avond.
Je ziet ’s avonds laat nog een bericht passeren. Je probeert jezelf te overtuigen dat je het niet gezien hebt, wat niet lukt. (Een halve nacht liggen draaien en keren, lange zinnen in je hoofd, die zich niet neerleggen.)
Een andere dag. De vergadering. Je probeert alles zo rustig mogelijk uit te leggen aan hen (Je kijkt naar j stem.)
(Iets is een beetje wankel, net onder je huid.)
Die avond. Alle documenten afwerken voor de vergadering van volgende week. (Goed dat dat ook weer klaar is.)
Een nieuwe dag. Het is eigenlijk een feestdag, maar er is net te veel werk. Je begint vroeg.
De herdenking, bij het monument. Je luistert naar de toespraken. Ze ontroeren je.
Op weg naar huis, nog even een brood halen. Zo blij dat je onderweg je maatje tegenkomt en even kunt praten.
Daarna alle dingen op je lijstje, een voor een. (Nu kun je je goed concentreren.)
(Misschien mag tegen het einde van de dag de verwarming toch aan.)
Een andere dag. (Je blijkt niet de enige te zijn die het moeilijk had met een bericht, dat stelt je gerust.)
Tussen de vergaderingen door probeer je nog ander werk klaar te krijgen.
(Een beetje moe.)
Even langs huis, en dan naar die samenkomst. (Je kunt niet de hele avond blijven daar.) Je ziet iemand.
Vroeger vertrekken, op naar de schouwburg. Een mooie plek vooraan het eerste balkon, in het midden. Je bent er klaar voor.
Eerst die twee vrouwen in het voorprogramma. Langzaam verdwijn je in hoe ze zingen, de ritmes. (En zoals steeds vraag je je af: hoe doen ze dat, zo bewegen. Soms is het alsof je de zee ziet.)
En dan na de pauze. Je kende hen al van die heel mooie plaat. Met zijn drieën staan ze daar. Het is wonderlijke muziek. De muziek neemt je op in iets, zo lijkt het wel. En ergens halverwege komen de tranen. Het is alsof je ineens beseft hoe ongelooflijk gelukkig muziek jou maakt. (Misschien stroomt er weer iets in je huid.) Ze gaan niet weg. Week. (En het is goed.)
(Je zou iemand iets willen zeggen, voel je, op weg naar huis. Je zegt het haar. Je krijgt iets terug, in de nacht.)
Een volgende dag. (Er is wereldwijd een soort onverwachte rust. Dingen liggen stil.) Snel even langs kantoor, en dan naar de vergadering. Je moet je voorstellen, ze stemmen over jouw kandidatuur. Je volgt het panel, probeert tegelijk nog een beetje te werken aan de vrijdagtekst. De discussie na de pauze. Je aarzelt even, maar doet dan toch maar je tussenkomst. ’s Middags snel weer terug naar kantoor om alles af te werken. Je vergeet de planten niet.
En nog een dag. De boodschappenronde. Die ene mevrouw ziet je al van ver komen en glimlacht. Ze is op bezoek geweest bij haar familie, je vraagt hoe het was. En nog langs de boekhandel voor dat cadeau.
Je kreeg zo’n mooie vraag. Hoe het stroomt bij je. (Alsof die vraag op het juiste moment komt. Je denkt erover na terwijl je door de stad fietst.) Je probeert eerlijk te antwoorden. (Over dat ene ding iets zeggen, het is altijd moeilijk, merk je weer.)
Een nietsnamiddag, daar heb je lang op gewacht.
Die avond. De voorstelling van de dichtbundel. Een leuk gesprekje vooraf, iemand kent jou, jij kende haar nog niet. Een grappig gesprek over koude voeten. En dan begint het. Ze krijgt veel lof voor haar gedichten, terecht. Je mag mee op het podium om een gedicht met haar samen voor te lezen. (Hopelijk heb je haar woorden recht gedaan.) Je bent zo blij voor haar.
Een trage zondag. Langzaam in de dag komen. (Dat was een rare droom, niet voor het eerst deze week.)
Beetje poetsen, met de muziek van eerder die week op het podium.
Naar de film. De zaal loopt helemaal vol. Wat een geweldige film. Grappig, ontroerend, herkenbaar, scherp, en ook helend. Op weg naar huis voel je iets van schaamte, je weet niet waarom. En iets van verdriet. En je realiseert je iets over dankbaarheid.
Het huis wacht op je. De planten voelen meteen hoe het met je gaat. Het mag misschien warm worden.








