31 oktober 2026

Soon After Midnight


Bij het begin van de week zitten de beelden nog in je hoofd van de performance van de vorige dag. Hoe zij stil lag en bewoog, eerst zonder, daarna met het verenpak. Hoe het je ontroerde. (En hoe bezorgd je was dat het veel te koud was voor haar.)

Een afspraak bij de dokter. Lachen met ouder worden en apparaten die zogenaamd gemakkelijk zouden moeten zijn.

Een elektriciteits- en internetpanne op het werk. Samen met je collega sta je te kijken naar de kast waaruit 134.572 kabels lijken te vertrekken (Of iets minder.) Zoals hij zegt: het is een wonder dat dit alles op andere momenten wel gewoon lijkt te werken.

It’s now or never, more than ever / When I met you I didn’t think you would do / It’s soon after midnight and I don’t want nobody but you

Of je iets kunt schrijven, vraagt ze, over wat je die vorige dag zag, hoe het bij je overkwam. In je woorden probeer je aan te raken wat je zo ontroerde. (Beetje verlegen, zullen je woorden niet onnozel zijn?)

Een afspraak. Hij vraagt je advies. Je probeert zo goed mogelijk te antwoorden.

(In de trein naar huis. In je hoofd springen de woorden over elkaar heen. Je zult er straks een nota van moeten maken, misschien gaan ze dan rusten.)

When you think that you’ve lost everything / You find out you can always lose a little more / I been to Sugar Town, I shook the sugar down / Now I’m trying to get to heaven before they close the door

Een andere dag. Op weg naar de workshop. Bang dat je te laat zult komen. Je bent te vroeg, je bent de eerste. Het wordt een heel boeiende discussie. (Je bent blij dat je er zomaar bij mag zijn, met al die slimme mensen.) Je hebt weer veel geleerd.

Terug op het werk. Je plekje. Je houdt van het licht daar, hoog boven de stad. Het geluid van woorden die op je scherm komen.

(En misschien stilaan een beetje zenuwachtig voor het grote concert, later die week.)

Did so many things I never did intend to do / Well, I’m tryin’ to get closer but I’m still a million miles from you

Die avond krijg je bericht van een goede vriendin. Ze weet eindelijk wat er met haar lichaam aan de hand is. (Het maakt je droevig.)

Een nieuwe dag. Je probeert je lijstje af te werken.

Lichte onderhuidse spanning voor wat er volgende week aan de andere kant van de oceaan staat te gebeuren. (Hoeveel chaos het ook zal veroorzaken, je zou zo graag willen dat die weerzinwekkende zieke man zo hard en zo totaal mogelijk zal verliezen. Alles zal waarschijnlijk anders lopen dan je zou willen, maar je moet toch iets doen met je walging en woede… Of zoiets.)

But me, I’m still on the road / Headin’ for another joint / We always did feel the same / We just saw it from a different point of view / Tangled up in blue

(Stilaan in een soort ritme komen, iets als een proactieve melancholie, voor het concert van de volgende dag.)

Het voorrecht om jonge collega’s te hebben. Je leert zoveel. Misschien ook wel hoe je oud zou kunnen zijn.

En binnen enkele dagen is er die verjaardag weer. Ze zoekt haar weg in de grote wereld. (Vorige nacht lag je mogelijke onderwerpen te bedenken voor opdrachten voor haar portfolio met foto’s. Je zou zo graag…)

I was born here and I’ll die here against my will / I know it looks like I’m moving, but I’m standing still / Every nerve in my body is so vacant and numb / I can’t even remember what it was I came here to get away from / Don’t even hear a murmur of a prayer / It’s not dark yet, but it’s getting there

Die avond. Ineens ontspant je lichaam. (Schokken.) Een diepe nacht.

Een andere dag. (De dag.) Gesprekken met de collega’s.

Na de vergadering nog het overleg met je Europese collega’s. (Hoe hij het doet, weet je niet. Maar je krijgt altijd hoofdpijn van zijn Engels.)

Op tijd vertrekken. Thuis nog enkele dingen doen. Iets eten. (Niet weten hoe dat zal gaan.) En dan is het tijd.

I hear the ancient footsteps like the motion of the sea / Sometimes I turn, there’s someone there, other times it’s only me / I am hanging in the balance of the reality of man / Like every sparrow falling, like every grain of sand 

Op weg naar het concert. Hoe vaak ben je met haar al naar hem gaan kijken? Je weet het niet. Hoe vaak zag je hem al? Je weet het niet. De eerste keer was ondertussen meer dan veertig jaar geleden.

De trein, de tram, de mensen volgen, aanschuiven, en dan de zaal. De mevrouw brengt jullie naar de plaatsen, op de tweede rij. (Het lijkt een beetje onwezenlijk om zo dichtbij te zitten.) De vriendin die voor de tickets zorgde is er ook. En dan begint het ineens, hij komt twee minuten te vroeg het podium op. Wat zou het zijn? Een meter of tien van waar jij zit?

Met zijn hoodie op heeft hij precies een kleine plek voor zichzelf gemaakt waar hij zich helemaal kan concentreren. Je kunt elk woord verstaan. (Je begrijpt nog beter wat hij ooit bedoelde in dat interview, toen hij zei dat alles om het ritme draait.) Het raakt je heel erg. De voorbije jaren is er iets kleiner geworden, breekbaarder, bijna minimalistisch. Het is zo mooi, dat te zien. Vergeleken met vorig jaar is het alsof er iets terug is. Alsof hij vrijer is. Hoe hij blijft zoeken, bewegen, op zijn geheel eigen manier. (Het was een van zijn beste concerten die je ooit zag, denk je.) Je voelt je dankbaar.

En terug de tram, de trein. Het lijkt moeilijk om iets te zeggen, je zou liever gewoon wat zwijgen, denk je. Die jonge meiden op de andere bank lijken zo opgewekt. En nog voor middernacht ben je weer thuis.

Een nieuwe dag. (De nacht was nog een beetje vol van.) Een vroegere trein.

From the plains and the prairies - from the mountains to the sea / I hope that the gods go easy with me / I knew you’d say yes - I’m saying it too / I’ve made up my mind to give myself to you

De vergadering. Op het scherm lijken de anderen zo ver weg ineens.

Je collega’s zijn beneden aan het werk voor de conferentie. Jij kunt boven rustig verder werken aan de vrijdagtekst. De poetsmevrouw vraagt of ze mag stofzuigen. Terwijl doe jij de planten. Je gaat even dag zeggen beneden tijdens de pauze. (Iedereen kent jou, zeggen je collega’s.)

Je hebt die avond nog iets te schrijven, ook al is het maar heel kort. Je zou kunnen doen wat je elke week doet, maar je wilt dat het kleiner is, stiller is. Iets is moe.

Een andere dag. De boodschappen. Je zoekt een cadeau voor een grote meid. Koffie drinken met je maatje.

(Iets is moe. Misschien wacht je op iets dat niet zal komen.)

De leegte zal je goed doen, denk je.

24 oktober 2026

Dansen, waar de tijd kantelt


Een week die zo vol lijkt. En je zou zo aanwezig willen zijn in momenten. (Misschien zou je soms de tijd een beetje willen kunnen uitrekken, om er dan in te kunnen liggen. Of zoiets.)

De vergadering. Je had het document al voorbereid in het weekend. (In zo’n nota lijkt de werkelijkheid een beetje controleerbaar. Alsof.)

Het overleg, met de sprekers van de conferentie. Het zoekt. En dat is goed.

En al het andere.

(Je hebt nog een stuk te schrijven deze week. Je wacht op wat zich zal aandienen.)

Een nieuwe dag. Thuis aan het werk. (Het langzame licht van de ochtend.)

De vergadering. Je probeert iets te formuleren, zoekend. Iets over bewegen.

Een mooi gesprek. Over een architectuur van het genoeg.

Een luisterend gesprek. Je hebt de volgende dag een belangrijke vergadering voor te zitten. Het is kwetsbaar. Je hoort hun verhalen. (Hopelijk zul je iets kunnen doen dat voor hen wat zal betekenen.)

Een avond in de schouwburg. In goed gezelschap. De bekende schrijfster op het podium, ze vertelt zelf het verhaal van haar leven. Als een daad van verzet. Ze staat er. (Je zou denk je niets tegen haar durven zeggen.) Het brengt je ook even terug naar toen je studeerde.

Je ziet iemand die je al lang niet meer zag. Je vraagt hoe het met haar gaat. Wat ze vertelt, maakt je een beetje droef. En ze zegt nog: jouw boek luistert. (Verlegen.)

Een andere dag. (Dat stuk dat je nog moet schrijven. Het is alsof je enkele dingen ziet drijven in je hoofd. Daar zal de tekst naartoe gaan, denk je.)

Je krijgt de bevestiging van de laatste spreker die je nog zocht voor het panel van binnen enkele weken. (Je bent zo blij dat het rond is.) Je probeert tussen alles door het ding nu echt op de sporen te krijgen. (Die achtergrondnota, de woorden stromen.)

Alles van het lijstje is klaar. Nu die tekst. Je ziet de tekst nog niet. Wel de punten die je als een lijn met elkaar zou moeten verbinden. (Je weet nooit helemaal waar de tekst je naartoe zal leiden.) En tot je verbazing is het Bob, die het begin en het einde van de tekst bij elkaar zal brengen. Je volgt de woorden. (Rivier.) Je probeert mee te bewegen, om te kunnen dansen. In de tijd. Iets in die aard.

De avondvergadering. Je hebt een delicate rol. (Je probeert een plek te maken.) Het is moeilijk, maar er lijkt iets te gebeuren. Je hoort dat mensen zeggen dat ze voor het eerst sinds lang weer een wij voelden. Misschien heb je iets kunnen doen

Een nieuwe dag. Verhalen van de collega’s.

Een lang lijstje. Je probeert zoveel mogelijk te doen.

Die avond. De abdij. Je luistert naar de woorden, kijkt rond. (Het is zo bijzonder denk je, al die jaren, die naar dit moment leidden.) En dan is het tijd om te dolen door de ruimtes, te luisteren naar wat die bijzondere kunstwerken doen met de plek. Het ontroert je heel erg allemaal. De volle leegte die je ervaart. Het is alsof je het kantelen van de tijd zou kunnen aanraken. Je ademt anders.

Een andere dag. Je werkt de vrijdagtekst af.

Je leest die lange tekst. Je probeert alleen maar te luisteren.

Stormboodschappen. Je vertrekt toch maar voor een tweede avond in de abdij. De curatoren vertellen over hun werk. En je loopt nog eens door alle ruimtes. Je kijkt al een beetje anders dan de vorige dag. Het ontroert je weer heel erg. In sommige zalen ben je helemaal alleen, jij en de ruimte. (Het kamertje met de rode muur. Er is iets, daar.)

Het waait nog stevig wanneer je weer naar huis fietst.

Een volgende dag. Op weg naar die andere stad, voor een vergadering. Een boeiend gesprek. (Je mag iemand van de oude generatie zijn.)

Terug. Je fietst eerst nog eens naar de abdij. Kijken naar de vele mensen die daar willen zijn. (Je voelt de plek.)

Je komt een dierbare vriendin tegen. Je wou haar al lang iets zeggen, je doet het.

En nog de boodschappen, en nog wat werken. (En je wacht nog op een moment van stilte. De volgende dag.) En dan aftellen naar Bob.

17 oktober 2026

Le monde entier est un cactus


Nog even thuis bij het begin van de week, er is een treinstaking. Je neemt een latere trein. Je komt net op tijd op het werk zodat je de poetsmevrouw nog even ziet. Ze is altijd zo blij je te zien.

Een rustige dag, het is stil op het werk.

(Soms kijk je naar het licht. Soms kijk je naar je handen.)

(Die droom van vorige week.)

De trein terug. Minder treinen. Kortere treinen. Mensen beetje zenuwachtig. Maar die ene mevrouw vindt blijkbaar toch echt dat ze recht heeft op twee plaatsen. (Heel druk bezig, met de koptelefoon, zogenaamd heel verbaasd wanneer iemand haar iets vraagt, … Zucht.)

Op bezoek, met een vriendin, bij een vriendin. De ziekte is niet echt mild voor haar. Maar zij is nog scherp. Je ziet een leven. (Die avond blijft het verdriet bij je.)

Een andere dag. Je moet al op tijd op de conferentie zijn. Na de trein en de stevige wandeling de bus. Die bijzondere bus. De hele wereld zit in die bus, het is zo wonderlijk. Iemand biedt zijn plaats aan je aan. (Ja dus, je bent definitief oud.)

Je hoort boeiende dingen in de sessies. Tijdens de pauzes komen mensen naar je toe.

Je vertrekt uit de laatste sessie, iets vroeger, zoals je had aangekondigd. Terwijl je naar buiten gaat hoor je dat iemand onwel wordt. Terwijl je op de bus wacht, zie je de ambulance.

In de bus, nog voller dan die ochtend, weer de hele wereld. Op een rolluik van een winkel zie je geschreven: ‘Le monde entier est un cactus’.

Die avond, een mooi concert, samen met een vriend. Het doet je goed daar te zijn, in de schouwburg. (Je bent ook een beetje niet bestand tegen de zangeressen, denk je.) Long May You Run.

Een nieuwe dag. Je volgt het webinar. Het is boeiend.

Tussen alles door in een noodtempo alles opstarten voor die avond binnen enkele weken. (Het stroomt.)

Die avond. Voor de vergadering. Je wandelt nog even langs het water. Het licht is zo mooi, het is een plek, denk je. (Even testen wat het fototoestel van je nieuwe telefoon doet. Die zou mooie nachtfoto’s maken.)

De vergadering. (Je bent een beetje moe.) Sommige dingen moeten gezegd worden, je zegt ze.

Een andere dag. De dag tegen kanker. (Ze zijn er allemaal, voel je, dicht bij je, je denkt aan hen.)

Je zet net je rugzak neer op het werk als het brandalarm afgaat. Iedereen loopt rustig naar buiten, een lange stroom mensen. Tot het weer voorbij is. (Een vals alarm, gelukkig.)

Je zoekt de woorden om iets te zeggen over die ziekte, hoopt dat ze iets kunnen verbinden. (Je bent een beetje week.) De reacties ontroeren je erg, je voelt hen allemaal dicht bij je, in je.

Mooie gesprekken, in etappes.

Je loopt op weg naar huis nog even langs die grote muur waarop mensen een boodschap konden schrijven. Je leest de woorden. Je praat even met een van de medewerkers, bedankt haar voor wat ze doet. Er lopen nog mensen met een geel lintje door de stad, zie je.

(Je zou aanraakbaar kunnen zijn, denk je.)

Een nieuwe dag. Je neemt een vroege trein om goed op tijd te kunnen beginnen aan de vrijdagtekst, na alle andere dringende dingen. Er blijkt weer een brandalarm te zijn. Je loopt weer naar de verzamelplaats, kijkt naar de mensen, hoe ze met elkaar staan te praten.

Net op tijd krijg je je vrijdagtekst klaar. Weer vertrekken voor een afspraak.

Ze wacht al op je. Een heel mooi gesprek, je leert weer veel van haar, zoals altijd.

Een bericht dat de nieuwe CD van een van je helden is gearriveerd. Het blijft na al die jaren nog altijd even spannend, denk je. Naar de winkel gaan, en je onderweg naar huis afvragen hoe de plaat zal klinken. (Jongetje.)

Ja, de plaat is heel goed. (En je hebt ook al kaarten voor zijn concert.)

Die avond, een lange film. Wervelend. Wat is ze goed, die actrice.

Een andere dag. De mevrouw in de winkel begint meteen te glimlachen zodra ze je binnen ziet komen. Je vraagt of het goed gaat met haar. (Dit keer geen verwijzingen naar Petrarca.)

Koffie drinken met je maatje. Iets over de kinderen. (Hoe moet je hen beschermen, in deze wankele wereld?)

De actie voor de dag tegen armoede. Het is goed daar te zijn.

Het mag stil blijven, de rest van het weekend. Het mag. Alles.

09 oktober 2026

De wind neemt


(Iets in het leven hapert. De vorige dag kreeg je het bericht dat een vriend en vroegere collega niet meer in het leven is. Het leven trok zich terug. De wind nam een blad. Het blijft door je heen gaan. Nog enkele dagen eerder dacht je ineens aan hem.)

De week begint een beetje stil. (Misschien zwijgt het leven soms even.)

De voorbereiding van de conferentie de volgende dag, de mensen op het scherm. Je zegt aan de poetsmevrouw dat ze even mag wuiven naar het scherm als ze je bureau schoonmaakt. Ze is even in de war, zou precies het liefst onder je bureau kruipen.

Je hebt al je vragen voorbereid voor de volgende dag.

(Je buik heeft er nog steeds geen zin in.)

Die avond. Je lichaam lijkt zich naar binnen te keren. Alsof al je warmte ergens nodig is, daar diep vanbinnen.

Een nieuwe dag. De grote conferentie. Je ziet veel bekenden. Je begint met de foto’s. Je probeert het schaarse licht aan te raken, het lukt niet helemaal. Tegen de middag zit jij mee op het podium om het gesprek te modereren. (Op de foto die je later ziet lijkt het alsof al je kleren maar wat om je heen wapperen. Even lijkt het op een foto van heel lang geleden.)

Tijdens de middagpauze ga je eerst de planten doen. Ze hebben je moeten missen de vorige week. (Ze herkennen je.)

Na de middag, nog een reeks presentaties. Aan het einde van de conferentie mag je weer op het podium voor het volgende panelgesprek. Terwijl iedereen staat te wachten op de koningin die weldra zal binnenkomen vraag je aan de vrouw naast je of je haar goed zit. Ze lacht. De koningin komt de zaal binnen, gaat net voor je op de eerste rij zitten, ze knikt naar je. In een van je vragen verwijs je naar Günther Anders. Je vraagt even aan de zaal of er toch minstens iemand is die hem nog kent. Niet echt blijkbaar. (Je bent oud waarschijnlijk.) Wat je had gehoopt met je vragen gebeurt, de sprekers moeten in de breedte gaan.

Die avond. Het panelgesprek over klimaat. Nu mag je in de zaal zitten, tussen je vrienden. Nadien helpen aan de toog. Een lang gesprek. (Blijkbaar kon je de juiste woorden vinden.)

Een volgende dag. Veel inhaalwerk. (Het doet goed, om gewoon rustig de dingen te kunnen doen, na elkaar.) Lijstjes.

(Je denkt nog aan voorbije zondag, toen je daar in de kerk zat te luisteren naar de dichters. Hoe je in je hoofd ook een gedicht aan het maken was. Over de kraanvogels.)

Je kunt het advies waar je zo hard aan werkte publiceren. (Het blijft een beetje raar, hoe die woorden nu stilstaan. Ze worden niet meer aangeraakt.)

(Je wacht nog altijd op je buik. Je kijkt, meer kun je niet doen.)

Die avond. Even komen er tranen. Bijna. (Ze zouden zich laten aanraken.) Iets is vertrokken, je weet niet wat het is.

Een nieuwe dag. Je bent stil, weet niet hoe het zal zijn, wat het met je zal doen.

Samen op weg naar de uitvaart. Met de vrienden van toen en nu, je grote familie. (Je ziet iets van wie je bent, in de tijd, in die familie.)

Er is veel volk. Je kijkt naar de vele foto’s van een leven in warmte, je luistert naar de verhalen. Het raakt je diep, maakt je klein. Het is mooi, denk je, om zo uit het leven gedragen te worden. Het is een geschenk, iets te mogen zien van een leven.

(Even twijfel je weer over alles. Dat je leven te klein is, dat je te weinig hebt gedaan, dat je onbeholpen bent in de liefde, dat je zo weinig te geven hebt. Je weet dat het niet klopt waarschijnlijk, je wacht even, tot het zich een beetje terugtrekt. Het beeld blijft, van al die kinderen, cirkelend om die grote man. Je buigt het hoofd.)

(Je ziet ook iets over een tijd die lijkt te verdwijnen. Je was deel van iets dat toen was. Je bent deel van iets dat er nu ook is, maar het is anders. Er is iets gekanteld in de tijd.)

Daarna nog naar het werk. Alsof je hen anders een beetje alleen zou laten. Bijpraten. (De zoveelste nota die je maakte die het niet haalde, het lijkt als een ritueel.)

Die avond, de vergadering. (Je bent een beetje moe.) Het wordt een rustig gesprek, dat heen en weer beweegt. (Nadien zul je de woorden wel schikken, tot ze in elkaar passen.)

Terug thuis. (Misschien zou iemand je mogen wiegen.)

Je zoekt een filmpje dat iets van troost in je huid kan leggen. En daar staat het ineens, alsof iets wist dat het naar je toe mocht komen. Die mensen die op een stoel gaan zitten en voor het eerst die muziek horen die hen zo intens raakt. (Die vrouw die bijna achteloos zegt hoe ze als kind misbruikt werd.) Tranen, veel tranen. Daarmee kun je je aan de nacht geven.

En weer een dag. Een trein vroeger. Het is heel rustig in de trein.

Een lang lijstje. (Eerst zoveel mogelijk dingen snel wegwerken, dan de vrijdagtekst.) Zo zitten aan je bureau dat je schouders ontspannen, je handen warm worden.

De middagsessie. Iets over klimaat. Blij om iemand nog eens te zien, het is al zo lang geleden dat je haar nog zag.

Bijna weer thuis. In de winkel vraag je aan de mevrouw of ze al een goede dag had. Ja, zegt ze. Haar dag kan al niet meer stuk, zegt ze.

Er is ineens heel veel wind. (Misschien is er een verhaal.)

02 oktober 2026

Helemaal mee


De week vroeg beginnen. Zoveel mogelijk van het lijstje al wegwerken. Om daarna tijd te hebben om traag te zijn.

Een heel mooie reactie op een vraag die je stelde, een dag eerder. (Ze ontroert je hevig. Misschien moet je die gedachte gewoon toelaten, niet wegduwen.)

Een mooi, traag, gesprek. Wat ze vertelt, het raakt je erg. Je ziet de pijn, je kent de pijn. Misschien ben jij daar ook geweest, misschien kun je iets vertellen. Iets van je verhaal geven, het mag naar haar.

Die namiddag. Die nota die je nog moest maken. (Je probeert een methodiek te zien.)

Later in de trein. Een veilig plekje. Even verdwijnen in de beweging.

Je werkt nog wat aan het gastcollege dat je mag geven, zoals elk jaar.

Een nieuwe dag. De vergadering waar je wat tegenop keek. (Iets had je heel verdrietig gemaakt.) Het lukt je om die lange reeks voorstellen te behandelen, en nog tijd over te houden. Daarna pas je de tekst aan, in de twee talen. (Je hoopt dat er nu geen opmerkingen zullen komen.)

(Je kunt een tekst voelen, denk je. En het maakt uit, denk je, hoe anderen jouw tekst aanraken.)

Lichte zenuwachtigheid die avond. De volgende ochtend moet je erg vroeg op. (Zal de wekker van je nieuwe telefoon wel aflopen op het juiste uur? Kun je zomaar op dat apparaat vertrouwen? Ongetwijfeld wel, maar dat besef helpt niet echt.)

Een rusteloze nacht, slapen in etappes, en dus – zoals verwacht – wakker worden voor je wekker.

Heel vroeg door de stad lopen. Er is licht in enkele ramen. Je ziet mensen door kamers gaan. In de verte klinkt er een sirene. Je zit op tijd in je trein. (Het mag.)

In die andere stad. Op weg voor je gastcollege. Je kijkt naar de mensen die ook op weg zijn, naar ergens.

Je les. De jonge vrouw op de eerst rij lijkt elk woord dat je zegt te volgen. Ze knikt de hele tijd, noteert alles in haar schriftje. (Je ziet hen. Je ziet de wereld waarin op ze opgroeien. Je zou zoveel willen, voor hen. Misschien voelen ze het.)

Terug op weg naar het werk, de trein. De vermoeidheid laat zich in je huid voelen. Je leest een artikel over vaders.

Die avond. Een beetje bang voor de vermoeidheid, bang om in de nacht te vallen. (Stiekem denk je aan gedragen worden, aan wiegen. Stiekem.)

Een nieuwe dag. De vorige avond had je nog lang doorgewerkt, merk je. Je loopt door de stad. Je denkt aan het jongetje. (Je weet nooit hoe oud hij zal zijn als je hem ziet.) Je ziet een jongen van twintig naast je lopen. Even is het alsof je ook door zijn ogen kunt kijken, alsof je door hem je oude zelf kunt zien. (Soms vroeg je je het af vroeger, hoe je er later als oude man uit zou zien. Nu kun je het zien.)

Je stuurt een bericht naar twee grote meiden waar je erg trots op bent, je hoopt dat het goed gaat met hen. Ze antwoorden allebei verbazend snel. (Je glimlacht.)

De vergadering. Je stelt de nota voor.

Je hoort een verhaal dat je een beetje verdrietig maakt.

De voorziene afspraak vervalt. Je zit iets vroeger weer in de trein, kunt rustiger koken en afwassen, voor je naar de vergadering vertrekt.

De vergadering, je bent bij je familie. Je probeert iets te formuleren wat je erg bezorgd maakt.

Een nieuwe dag. Zo vroeg mogelijk beginnen, om de vrijdagtekst af te krijgen.

Je afspraak. Je bent zo blij om haar weer te zien. Je ziet zoveel verhalen, ze leggen zich neer. (Soms lijken jouw verhalen zo klein, maar je probeert die gedachte weer los te laten.) Het is zo mooi wat ze met de aarde doet, met het leven dat wil bewegen na de dood. (Je ziet het.)

De vergadering. Het idee van een tijdje geleden begint steeds meer vorm te krijgen, het ontroert je. (Het is zo mooi dat je gewoon een beetje kunt volgen.)

Je hebt je voorgenomen om een beetje dapper te zijn. (Terugkerende boodschappen dat je je digicorder moet vervangen door een TV-box. Je weet het al een hele tijd, je schuift het al een hele tijd voor je uit. Het geeft je stress, apparaten die vervangen moeten worden. Maar je hebt met jezelf afgesproken dat dit dus het moment is.) Je gaat naar de winkel, wacht geduldig je beurt af. Je kwam binnen met een groot apparaat, gaat buiten met een klein apparaat. Thuis zou alles smoothly moeten lopen, je gaat het bijna geloven. Thuis begin je er meteen aan. Alles lijkt goed te lopen, tot ineens niet meer. (De afstandsbediening maakt geen verbinding met het apparaat. Er raast iets door je lichaam. Het zal wel iets symbolisch zijn, geen verbinding kunnen maken.) Je belt de helpdesk. De mevrouw is vriendelijk, maar wat ze ook zegt, niets helpt, en de telefoonverbinding valt de hele tijd uit. (Geen verbinding, je wordt op de proef gesteld.) Je belt terug. De man loodst je door een aantal stappen. (Hij maakt vanop afstand een verbinding. Hij kan dat dus wel.) En het lukt. (Je bent weer mee, helemaal mee, met de vaart der volkeren. Oude man, jongetje. Ook dit heb je overleefd. Je huid zal wat tijd nodig hebben om weer rustig te worden.)

Onderweg in de stad had je gezocht naar een beeld dat naar je toe zou komen. Een beeld dat iets zou zeggen. Je zag een vlinder. De dingen willen je iets zeggen.